1978 Ilgaz doğumluyum. Bitanem (eşim muharrem) ile 99’un Haziran ayında tanıştık (hayatımın en güzel günüydü hiçbir zaman unutmayacağım). Arkadaşlıkla başlayan ilişkimiz daha sonra sevgiye dönüştü ve evlenmeye karar verdik ama bu iş hiçte kolay olmadı Babamın şiddetle karşı çıkmasına rağmen çok mücadele verdim ve sonunda bunu başararak 2000 yılının Ekim ayında nişanlandık bu dönemi de zor atlattıktan sonra 2001 Temmuz ayında da evlendik.

1 yıl çocuk düşünmedik ikinci yıla girdiğimiz zaman bebeğimizin olmasına karar verdik ama ben tam olarak isteyip istemediğimden emin değildim. Küçük bir bebek sorumluluk demekti ben nasıl bakacaktım açıkçası çok korkuyordum çok karmaşık duygular yaşadım ama en sonunda nasıl oldu bilmiyorum karar verdim ve 2002 Haziran ayında Kullandığım doğum kontrol ilacını bıraktım. Doktorumla görüştüm ilaç kullandığım için en az 3ay olmayacağını hatta 1 yıl bile olmayabilir dedi. Ağustos ayında tatile gidip geldik ve işe başladım eylülün 9’zunda regli günümü iki gün geçmişti ama ben hala konduramıyordum çünkü daha öncede 3 gün geçmişti test yaptırdığımda negatif çıkmıştı. Ama o gün içimde tuhaf bir duygu vardı ve yerimde duramıyordum Zaten Sağlık Merkezinde çalıştığım için Laboratuarda arkadaşımın yanına gittim ve kulağına hamileyim galiba dedim hatta oda gününü 3günmü geçti diye dalga geçti ve tahlili verdim o bekleme süresi bana öyle bir uzadı ki anlatamam. Tam işime dalmıştım ki arkadaşım kapıdan hemen laboratuara gelmemi söyledi o kadar heyecanlandım ki anlatamam kalbim yerinden çıkacak zannettim ve yanına gittiğimde pozitif dedi bende nasıl yani hamilemiyim dedim evet dedi ama ben öyle şaşırdım ki hayır inanmıyorum kiti göster dedim gördükten sonra ağlamaya başladım arkadaşımda çok üzülmüş istemediğimi düşünmüş ama seviçten ağladığımı öğrenince sevindi. Kendimi toparlayınca hemen eşimi aradım oda çoook sevindi.

2,5 aylıkken benim için kabusa dönüşen mide bulantılarım başladı ve tam 6 ay sürdü ve ben bu sürede 5 kilo verdim hiçbir şey yiyemiyordum bu beni baya korkuttu bebeğin beslenememesinden ve ona bir zarar gelmesinden korkuyordum ama her ay kontrollerime düzenli gittiğim için doktorum her şeyin normal olduğunu söylüyordu gerekli bütün testleri yaptırıyordum ve her şey normaldi bir tek kansızlık dışında, oda bana çok çektirdi dokuz ay boyunca iğne yedim, serum yedim ama en sonunda yolun sonuna geldim.

İşyerinden doğum öncesi iznime ayrılmış evde minik bebeğimin hazırlıklarını yapıyordum. Elbiselerini yıkayıp ütülemek, odasını hazırlamak çok keyifli geçiyordu. Artık son kontrolümüze gittiğimde nasıl doğum yapacağıma kesin kararımı vermem gerekiyordu gerçi ben en başından beri sezeryan istedim çünkü normal doğum beni çok korkutuyordu (gerçi doktorum hakan bey 9ay boyunca normal yapmam için çok uğraştı) ama sezeryan da ısrar edince tamam dedi ve gün belirledik mayısın 7’sindeydi ve ben son güne kadar gezdim fazla kilo almadığım için hareketlerim de kısıtlama olmadı dokuzay boyunca tam 11 kilo aldım bu çok ideal bir kiloymuş (doktorum hakan beyin söylemesine göre).

07.05.2003 günü gelip çatmıştı o gece sabaha kadar uyuyamadım, içimde kocaman bir yanardağ varmış gibiydi patladı patlayacak, hem çok heyecanlıydım hem de çok korkuyordum, bebeğimden ayrılmak bana zor geliyordu dokuzay boyunca onunla her şeyimi paylaşmıştım, kıpırdanmalarını, tekmelemesini,ultrasonda ki hareketlerini, tarifi imkansız duygulardı bunlar. Bebeğimi ilk gördüğümde neler hissedeceğimi de, acaba nasıl bir duygu diye çok merak ediyordum.

Sabah bütün hazırlıklarımı tamamladım Bitanem, annem ve ben hastaneye gittiğimizde daha doktor gelmemişti. Beni odaya aldılar ve beklemeye başladık çok heyecanlıydım sonunda doktor geldi gerekli bütün tetkikler yapıldı NST yapıldı her şey normaldi doktorum doğumun Cuma günü olmasını istiyordu ne kadar geç alırsak bebek için o kadar iyidir dedi nedense ben hayal kırıklığına uğramıştım biranda sanki bebeğime kavuşamıyacağım gibi bir hisse kapılmıştım. Doktorum surat ifademden anlamış sen bugün olmasını istiyormusun diye sordu bende nasıl oldu bilmiyorum bugün olmasını çok istiyorum bütün gece uyumadım bu stresi cumaya kadar yaşatmayın bugün alın diye yalvardım. Doktorumda peki o zaman madem kendini hazır hissediyorsun yapalım dedi ve ameliyat haneyi hazırlatmak için gitti biraz sonra hemşireler gelip tansiyonumu falan baktılar ve Lavman yapıldı bu çok kötü birşey bağırsaklarınız altüst oluyor. Neyse sonunda hazırlıklar için beni hemşire götürdü önlüğümü giydirdi ve sondayı taktı sedyeye yatırdı ameliyathane gitmeye başladık annem ve Tuna abla(eşimin ablası) yanıma gelip beni teselli ediyorlardı ben ağlamamak için kendimi zor tutuyordum ama annem ağlamaya başlayınca kendimi tutamadım sonunda vedalaştık ama eşimi görememiştim tam hemşire odasının önünden geçerken baktım bitaneme içerde bir şeyler imzalatıyorlar ağlamaktan konuşamıyorum dum ben gidiyorum diyecem sesim çıkmıyordu. Sonunda ameliyathaneye girdim kapıda beklemeye almışlardı eşimde arkamdan koşmuş yanıma aldılar ben hala ağlıyorum oda çok üzüldü beni teselli etmeye çalışıyor ama hala ağlıyordum ve eşimi çıkardılar kendimi iyice yalnız hissetmiştim sedyeden indirip ameliyat masasına almışlardı tepemde birsürü aletler vardı ilginçtir omasaya yattıktan sonra ne korku ne heyecan hiçbirşey kalmamıştı kendimi bomboş gibi hissetmiştim. Kollarımı ve bacaklarımı bağladılar serum taktılar. Sonunda doktorum yanıma geldi hadi bakalım başlıyoruz dedi ve karnıma buz gibi bir şey sürdüler doktor gözleriyle anestesi verilmesi için talimat verdi tam o sırada beni kesmeyin bayılmadım diye bağırdım doktor korkma biliyorum dedi ve ondan sonrasını hatırlamıyorum. Uyandığımda boğazımdan hortum gibi bir şey çıkarıyorlardı sadece öksürmek isteyip de öksüremediğimi çok acı çektiğimi ve üşüdüğümü hatırlıyorum. Ameliyathaneden çıkarıp odama getirdiler daha tam olarak uyanamamıştım konuşmaları duyuyorum fakat konuşamıyordum ağzımdan çıkan tek kelime üşüyorum ve ağrım var diyordum. Beni yatağıma aldılar bebeğimin sesini duyuyordum avazı çıktığı kadar ağlıyordu. Ben acımdan ona bakmamıştım bile eşim bebeğimizi gösteriyim dedi tamam dedim ve o an onun minicik suratını gördüm bütün acımı unutmuştum bu gerçekten tarifi imkansız bir duygu Allah isteyen bütün kadınlara bu duyguyu yaşatsın. Kızım şimdi 6 aylık hergün yeni bir şeyler öğreniyoruz.
Kızımı SELEN’imi çok seviyorum.

Bütün Annelere ve Anne adaylarına bebekleriyle birlikte sağlıklı ve mutlu bir yaşam diliyorum.