Nereden başlasam bu güzel duyguyu nasıl anlatsam bilemiyorum. Ben 31 yaşında evlendim. Aylarca bana gizlice aşık olan kocam direk benimle evlenir misin dedi bende yok artık dedim şaşırmıştım ama genelde kıyamadım evlendim. Artık evleneli 6 ayımızı doldurmuştuk. Kayınbabam hadi artık demeye başlamıştı. Ben de artık olmasını istiyordu.Çok şükür ki hapı bıraktığım ay hamile kaldım (Gerçi kayınbabamda kandırdı beni doğum yaparsan migrenin geçer kızım dedi sanırım bende kanmak istedim ) Ben her şeyin hesabını yapmıştım. Mart sonu hamile kalıp nisan ayında kocama doğum günü hediyesi olarak söyleyecektim doğumu da benimle aynı ayda olsun istedim Yani aralık ayında her şey planladığım gibi oldu hamile olduğumu 12 günlükken telaşe ablam sayesinde öğrendim. “İlla ki kan tahlili yaptıracaksın” dedi. Daha çok erken dememe rağmen yaptırdık. Sonucu da benden önce öğrenmiş. Hamile olduğumu o bana haber verdi. Ben de eşimi iş yerime çağırdım. “Doğum günün haftaya ama ben hediyeni erken vermek istiyorum” dedim. Paket halindeki biberonu kocama verince başta ne olduğunu anlamadı ama sonra gözyaşlarını tutamadı ( oooo canım kocamm benimm )

Çok rahat bir hamilelik geçirdim. Hiç midem bulanmıyor acaba ben niye kusmuyorum diyordum. 4 aylıkken kızımız olacağını öğrendik. Eşim inanılmaz derecede kız istiyordu. Gönlüne göre oldu. Bizim için en özel ay Eylül ayıydı biz o tarihte kavuştuğumuz için ilk adını Eylül 2. adını da Emel koymak istedi; eşim. Çünkü ben seni çok seviyorum. Evde senden 2 tane olsun istiyorum deyince çok hoşuma gitti…

Hamileliğinde son aylarına doğru ayaklarımda inanılmaz uyuşmalar olmaya başladı. Son günler artık geçmez olmuştu. Son günlerime kadar çalışmaya devam ettim,artık güzel kızıma kavuşmama az kalmıştı. Onu o kadar çok merak ediyordum ki doktorumun verdiği tarih 10 ARALIK benim için çok özel bir tarih, kan değerlerimin düşmesinin dışında bir aksilik yaşamadan beklenen güne geldik. Saat 14:05 benim güzeller güzeli kızım dünyaya geldi. Annem kayınvalidem, kayınbabam, ablam, görümcem hepsi başımdaydılar. Ablam benden daha heyecanlıydı. Onun 2 eşkiyası var. Bir prenses doğacak diye merakla bekliyor kızımı… Gözlerimi açtığımda kızım benden önce odaya çıkmış. Herkesle tanışmış ve yerine yatmıştı. O kadar kırmızıydı ki; “Anne bu bana hiç benzemiyor. Çirkin bir kız.” Dedim. Ama şu an o kadar güzel ki… Allah herkesin çocuğunu anne ve babasına bağışlasın.

Eylül Emel şu anda 22 aylık ve beni babasından kıskanıyor.O benim hayatımdaki en güzel varlık. Anne olmanın değerini ve annemin değerini şimdi daha iyi anlıyorum.