Nasil, nereden baslamali bilemiyorum… Sabirsizlikla yazmayi bekledigim bu anilari anlatmak ne zormus meger… Cok fazla sevgiyi, cok fazla mutlulugu, cok fazla korkuyu, yuregimin taa icini acitan 2 yildir goremedigim anamin ozlemini kelimelerle su satirlara dokemeyecegimi biliyorum. Yinede deneyecegim. Ama ilk soylemek istedigim soz ‘Annecigim affet beni’ olacak. Seni kirdigim, uzdugum, saygisizlik ettigim her an icin bagisla beni. Ve bu sozleri soylemek icin ‘anne’ olmam gerektigi icinde affet beni canim annem.

Evet. Bugun 1 Temmuz 2003 Sali… Evimizdeyiz… Tabii yine gurbette, sevdiklerimizden uzakta… Minik melegim simdi misil misil uyuyor. 4.5 aylik oldu canim kizim. 4.5 aydir bambaska bir insanim ben… Anneyim artik ve yuregimde sevdalarin en buyugunu tasiyorum. Kizimin sevgisi…

Bizim masalimiz 27 Haziran gunu basladi. Oyle alalade bir gun degildi o gun. Biraz buruktu icim. Reglim geceli neredeyse 3 hafta olmustu. 1 hafta once 2 kez test yaptirmis ve negatif sonuc almistim. Oysa hislerim oyle demiyordu... Bir kez daha test yaptirmak icin Birthright`a gitmeye karar verdim. Oyle dusunceliydim ki, neredeyse yolda kaza yapiyordum. Idrar tahlilin sonucunu beklerken bir bebegim olmasini ne kadar cok istedigimi dusundum. Eger hamileysem, bu kapidan ciktiktan sonra birdaha sigara da icmeyecektim. Gorevli kadin cabucak dondu. Ve bana 2 pembe cizgiyi gosterip hamile oldugumu soyledi. Inanamadim ilk once, sonra oldugum yere cokup hickiriklara boguldum. Disari cikip Ayse`lere kadar yurudum. Ilk once Gulsum ve Ayse ogrendi. Nasilda sevindik… Sonra MSN`e girdim. Ve Babamiza hamile oldugumu orada soyledim. (Ilk tanistigimiz yerde J) Tahminimden daha fazla sevindi ve heyecanlandi.

Cok istedigim, bekledigim bir bebektin sen. Sonuc negatif olsada, daha karnima dustugun gun varligini hissetmis ve sevgini kalbimin en derin kosesine yerlestirmistim.

Ve gunler gecmeye basladi… Bir anne adayi olarak cok guclu duygular hissediyordum. Her anne benim gibimi hisseder di acaba ? Icimde bir kalbin daha attigi dusuncesi beni inanilmaz mutlu ediyor, yedigim her lokmada, attigim her adimda ‘Acaba nasil ?’ diye dusunmekten kendimi alamiyordum. Bol bol sebze ve meyve yiyiyor, agir kaldirmiyor, sandalyeden atlamiyor, gunde 1 paket sigara icen ben, icmek bir yana, icenlerden bile uzak duruyordum.

Ufak tefek migde bulantilari disinda hersey yolunda gidiyordu. Bu arada internetteki anneleri kesfetmistim.. Onlar sayesinde hem faydali bilgiler ogreniyor, hemde iyi vakit geciriyordum. Aysen`in dedigi gibi kalabalik ve mutlu bir ailem vardi artik arkamda.

Ilk uzuntumuzu 12 haftalik iken yasadik. 12 haftalik kontorumuzde doktor vajinal muyene yapti. Halbuki hamilelikte son haftalar haric alttan muayene yapilmadigini soylemislerdi. Cokta canim yanmisti. Eve donduk. Bir sure sonra tuvalete gittigimde gordugum kirmizi leke beni inanilmaz korkuttu. Allah korusun ya bebegime birsey olduysa ? ne yapardim ben. Acaba doktorun hatasimiydi ? Belki de esya kolilemekle ugrasan ben kendimi fazla yormustum Hemen babamizi aradim ve doktorumuza gittik.. Doktorun ilgisizligi ve beni saatlerce bekletmesiyle cilgina donmustum. Hicbir kontrol yapmadan hatta bekleme salonuna gelip, dusuk yapiyor olabilirsin. Eve git bekle kanaman yarinda devam ederse gelirsin. Kesilirse tehlike yok gibi laflar etti. Inanilmaz moralim bozulmustu. Surekli agliyordum. Tekrar tuvalete gittim. Kanamam devam ediyordu. Hic degilse ultrasonda bir gorsek bebegimi. Kalp atislarina baksalar deyip duruyordum. Bir ultrasonografi merkezine gittik. Durumu anlatip ultrasonda bebegimizi gormek istedigimizi kac para ise kendimiz karsilayacagimizi soyledik. Tabiki mumkun olmadigini soylediler. Son olarak yakinimizdaki bir hastanenin (St. Joseph Hospital ) acil servisine gitmeye karar verdik. Neyseki orada ilgilenen birileri cikti. Bir takim tetkiklerden sonra. Bebegimin iyi durumda oldugunu. Bazen boyle kanamalarin olabilecegini soyleyip. 2 hafta dinlenmemi soyleyerek eve gonderdiler. Cok sukur bir daha boyle bir olay yasamadim.

13. haftamizda ilk kez gordum bebisimi. Inanilmazdi… Kollari, bacaklari vardi. Iste arkasini donmus oyleyece uzaniyordu. Minicik kalbi nasilda hizli ve heyecanli atiyordu…Eli agzinda idi muhtemelen parmagini emiyordu. Boyu 8 cm`mis. Avucuma sigacak buyuklukte olmaliydi. Oradan hic ayrilmak istemedim. Neyseki doktor elime bebegimin bir fotografini tutusturdu. Bende ayrilmaya razi oldum. O gunden sonra her gunum bebegimi gormek icin ultrasona girme ozlemi ile yanip tutustu.

20. haftamizda ikinci kez ultrasona girdik. Yolun yarisina gelmistik. Bebegim inanilmaz buyumustu. Ayaklarini gordugumde gozlerim doldu. O minicik ayaklar benim bebegimindi, icimdeydi, saglikliydi.. Karnimi oksadim. Ve iste o an ilk tekmemi yedim. Anladi beni, hissetti. Yeryuzunde birtek annelerin anlayabilecegi, tarifi imkansiz bir bag bu. Bir anne ile bebeginin kucucuk bir pirinc tanesi iken baslayan gun gun yeseren, filizlenen sevgisi. Evet ultrasondan cikarken bir kizimiz olacagini da ogrenmistik.

Gunler yaklastikca heyecanim daha da artiyordu. 25. haftamizda ‘Karpal Tunel Sendromu’ denen bir rahatsizlik olustu ellerimde. Her iki elimde 3 er parmagim uyusuktu surekli. Fazla sisten dolayi sinirlerin sikismasindan kaynaklaniyormus. Muhtemelen dogum sonrasinda gececekti. Bunun disinda siddetli kramplarim da oldu.. Fakat 3 gunde bir ictigim Calsiyum Magnezyum haplari ile kolayca atlattik.

Hazirliklar, alisverisler bebek bakimi bilgileri ogrenmeler derken nasil oldugunu anlamadan geldik 36. haftamiza. Korkunc durumdaydim. O kadar sismistim ki 38 numara ayaklarima 42 numara terlikler bile zor oluyordu. Ayakta durdugumda rahim de acayip bir baski olusuyor. Yuruyemeyecek durumda hissediyordum kendimi. En zoru nefes almakti. Evin icinde bogulacak gibi oluyordum. -27 derece sicaklikta balkon kapisini acip onunde yatiyordum. Bir an once dogum yapmak istiyordum. Bir yandanda bebegimde herhangi bir problem olur diye tam zamaninda dogsun istiyordum.

Tam 38. haftamiza bir gun kala camasirimda bir leke gordum. Aman tanrim iste nisan dedikleri sey gelmisti. Bir iki gune kadar dogum yapacaktim. Cok seviniyordum .. Ertesi gun sancilanmaya basladim. Komsularim Sennur ve Navruz abla ile birlikte son kez evimi kose bucak temizledik. Hastane cantami hazirladim. Hersey hazirdi. O gece 3`e kadar oturduk. Bazen 10 dk da bir geliyordu sancilar . sonra tekrar arasi aciliyordu. Hicbir sey olmadi. Ve ertesi gun sancilar kesildi. Ters giden bir seyler var diye dusunerek hastaneyi aradik. Hastaneye gelmemi durumu kontrol edeceklerini soylediler. Oraya gidince NST ye bagladilar. Hersey normal gozukuyordu. 2.5 santimlik bir acilma vardi. Sancilarimin muhtemelen bu yuzden oldugunu soyleyip eve yolladilar.

Artik beklemek sinirlerimi bozuyordu. Bir an once bebegimi gormek, onu koklamak, ona sarilmak istiyordum. 17 Subat sabahi cok erken uyandim. Bebegimin hareketlerini hissedemiyordum. Aglayarak esimi uyandirdim. Yine hastaneyi aradik. Cok komik tam o sirada hareket etmeye basladi. Ama yinede bir gariplik vardi.. ogleden sonra mutfak alisverisi icin COSTCO ya gittik. Bizimki harekete gecsin diye hizli tempoda yuruyordum. Her 10 dakikada bir karnimda bebegimin gerilmesini hissediyordum. Ama sanci falan yoktu. Neyse bir dinle,n bir yuru aksam 5 gibi evimize donduk. Ben o halimle Firin`i cekip arkasini temizledim. Ocaga yemek koyup, komsuma kisa sureligine oturmaya gittim. Bana bir bardak cay getirdi. Daha bir yudum almisken, basim oyle donmeye basladi ki hemen ayaklandim. Komsularim dur nereye gidiyorsun daha yeni geldin demeye kalmadan disari ciktim. Migdem bulaniyordu. Asonsore bindim daha cok migdem bulandi kusmaya basladim. Asansorden sonra koridora ve arkasindan evin icinde banyo`ya gidene kadar bir cok yere. Bir saat icinde 2-3 kez kusunca esim hastaneyi aradi. Hemen vakit kaybetmeden buraya gelin demisler. Valizimizi alip yola ciktik. Hastaneye gider gitmez tansiyonum olculdu. Cok yuksek oldugunu soyledi. NST ye bagladilar. 5 dakikada bir kasilmalarim gorunuyordu. Hissetmiyormusun dedi. Hayir sadece bebegimin gerilmelerini hissediyorum bugun dedim. Meger onlar kasilmalar mis. Fakat agri esigim yuksek oldugu icin hissetmiyormusum. Hemen ultrason makinasinda bebegime baktilar. Cok mutlu olmustum bebegimi gorecektim. Ultrason sirasinda bize el salladi kizim. Saat 12 ye yaklasiyordu. 3 santim acilma vardi. Doktor ultrasondan sonra bebegimin suyunun azaldigini ve tansiyonumun da tehlikeli olacabilecegini soyleyip dogumu baslatacaklarini soyledi. Gece tam 12 de cubuga benzer bir aletle suyumu patlattilar. Cok hafif bir sizi hissettim. Sonra beni sanci odasina alip serumla suni sanci vermeye basladilar. Saat 2`de 6 santime ulasmisti acilmam. Ve hala hic bir agri hissetmiyordum. Hemsire hala bagirmaya baslamadin inanamiyorum sana diyordu. Her gelisinde dozaji biraz daha arttiriyordu. Sancilarimi hissetmiyor sadece NST den goruyordum. 4 dakikada bir sanci geliyordu. Uyumusum o sirada. 1 saat kadar sonra hemsire geldi. Eger epidural istiyorsam simdi yapabileceklerini aksi taktirde anestezi uzmaninin sezeryan ameliyatina girecegini ve 45 dakika beklemek zorunda kalacagimi soyledi. Bende 45 dakika bekleyebilecegimi soyledim. Hemsire odadan cikar cikmaz korkunc bir agri hissettim. Belim kopacak gibiydi. Ozellikle kasiklarimda cok fazla agri vardi. 10 dakika dayanabildim. Ve esime hemsireyi cagirmasini epidural istedigimi soyledim. 15 dakika kadar sonra geldiler. Ilk deneme basarisiz oldu. Ben korkudan surekli agliyordum. Sonraki iki denemede sadece sag bacagim uyusuyor ve agrilari hissetmeye devam ediyordum. Sabah 7 olmustu. Hastane ekibi degismis ve beni baska odaya almislardi. 8 cm acilma vardi. Artik sancilar dakikada bire dusmus fakat sanci sureleri cok uzamisti. Bagirmamaya calisiyordum. Fakat kendimi cok fazla kastigimdan doktor bana kizmisti. Bagir bagirabildigin kadar ama kendini sikma demisti. Ve tekrar epudural denendi. Sancilarim o kadar sik geliyorduki epudural icin firsat kalmiyor. Ben agridan kipirdamaya basliyordum ve doktorda igneyi geri cekmek zorunda kaliyordu. Son denemede sanciya ragmen dayandim . Ve hafif bir rahatlama hissettim. Hala sadece sag tarafim uyusuyordu. Bu bile hic yoktan iyi idi. Saat 10:30 da hemsirelerin yardimi ile ikinmaya basladim. Ikinma sirasinda hemsire simsiyah cok sacli bir bebek dedi. Cok zordu, tum cabamla ikiniyordum, kafa gorunuyor fakat bebek cikmiyordu. Bir ara kordon lafi duydum. Acaba kordon mu dolanmisti bir yerlerine ? Cok korkmustum. Bebegime birsey olmasindan cok korkuyordum. Artik birakin ikinmayi nefes alacak gucum kalmamisti. Niye bu kadar uzun surmustu. 4-5 ikinmada bebegin cikacagini soyluyorlardi.Ben neredeyse 1.5 saattir araliksiz ikiniyordum. Doktorun elinde bir alet gordum o sirada, ucunda pompa gibi bir sey olan elektrik supurgesi gibi calisan birsey. Vakum aleti olmaliydi. Hicbirseye tepki gosterecek gucum yoktu. Artik sadece nefes almaya calisiyordum. Hemsire halimi gorunce oksijen maskesi takti ve biraz rahatladim. Yanimda iki hemsire, doktorum ve esim vardi. Esim elimi tutmus hadi Nese son bir gayret diyordu. Ve ben derin bir nefes alip bir kez daha uzunca ikindim . bu sirada doktorda vakumla cekiyor. Korkunc bir aci ardindan da bir rahatlama hissettim. Doktor bebegimi karnimin uzerine koydu. Aglamiyordu. Sadece bacaklarini gorebiliyordum Ellerimin arasindaydi kaygan bacaklarini hareket ettiriyordu. Gobegini kesip isitmanin altina goturduler bebegimi. Saat tam 12 idi. Doktor huge baby (kocaman bir bebek) deyip duruyordu. Bebegimi gorebilirmiyim dedim bebek hemsirelerine. Adam bir eliyle gogus kismindan diger eliyle sirtindan tutup oturur vaziyette gosterdi bebegimi. Inanilmazdi. Kiraz gibi kipkirmizi dudaklari, simsiyah saclari ve simsiyah gozleri vardi. Agliyordum. Kucagima verdiler. Cok tombikti, gozlerini kocaman acmis bana bakiyordu. Ellerine. yuzune dokundum, iste yanimdaydi. Tekrar aldilar ve tarttilar 3.800 grammis. Bu sirada dikislerim atiliyordu. Uyusturuldugum icin hicbir sey hissetmedim dikis atilirken. Fakat benim koca kafali kizim sayesinde tam 21 dikisle rekor kirmistim.

Cok uykum vardi. Fakat uyuyamiyordum. Emzirme kabusu baslamisti. Ve sirtimda cok siddetli agriyordu. Bir turlu beceremiyorduk. Sutum cok az geliyordu. Gece olunca bebegim cok aglamaya basladi. Acikmis yavrum hemsire biraz mama verdi. Nasilda masumdu. Emzirmek cok kolay bir sey sanirdim. Fakat hicte hafife alinacak bir konu degilmis. Bilgisizlikten ancak 40 gun emzirebildim. Uykusuzluk, yorgunluk sut gelmemesinin en buyuk nedeni. Ve birde tamamen beyne giden sinyallerle ilgili birsey. Meme bosta olsa ne kadar cok emzirirsen beyne sinyaller o kadar cok ulasiyor ve sut uretimi artiyor. Ben hic emzirmiyor, sut gelsinde bebegimi emzireyim diye bekliyordum. Gelen giden misafirle ilgilenecegim diye mamayi esimin eline tutusturuyordum. Simdiki aklim olsa evime kimseyi almaz bebegimi bol bol emzirir, ve her firsatta dinlenirdim. Zaten bunu 15 gun basarabilsen, bol bol sut olur eminim.

Iste bizim hikayemizde boyle. Minik melegim 4.5 aylik oldu bile. Oyunlar oynuyor, annesine kahkahalar atiyor... Hatta gezmeye bile gitmek istiyor. Uyurken uzun uzun seyrediyorum onu. Yuzune her bakisimda gozlerim doluyor. Dunyadaki en buyuk ask buymus meger.

Canim kizim; Uzun ve mutlu yasa… Bahtinda, senin kadar guzel olsun. Ve dilerimki senden bir gun fazla omrum olmasin.

Annen Nese Simsek








Geri dönmek için lütfen tıklayınız