Eşim Rüştü ile 12.07.1996 tarihinde, ben henüz 20 yaşında iken evlendik. İlk seneler çocuk istemiyorduk. Bu nedenle de korunmak için doğum kontrol hapları kullanmıştım. Aradan 2 yıl geçince artık bebek düşünmeye başladım. Fakat bir türlü hamile kalamıyordum. En büyük etken doğum kontrol hapları. Çünkü zaten hormon problemim varmış ki bunu ancak 3 doktor değiştirdikten sonra öğrendik bir de ilaç kullanınca problem büyümüş. Neyse uzun süren tedaviler sonucunda Mart 2001 tarihinde hamile olduğumu öğrendim, fakat 20 gün sonra bebeğimi düşürdüm. Bu beni korkunç etkiledi, üstelik bebeğin düşerken içeride parçası kalması nedeniyle kısmi kürtaj da oldum.
Neyse artık tekrar beklemek, tekrar ilaç kullanmak vb.şeyler istemiyordum. Sabrım son raddesine gelmişti artık ve aşılama yöntemini denemeye karar verdik doktorumuzla.
Aşilamadan sonra 10 gün netice için beklemek gerekir ki bu on gün bana 10 yıl gibi geldi. Ve ve sonuç pozitif hamileyim allahım......
Tabii doktorum çok dikkatli ilk bebek nedeniyle, sürekli kontroller vs.
Oldukça kötü bir hamilelik geçirdim diyebilirim, doktorum artık beni kitaplara yazacağını söylemişti çünkü tam 9 ay boyunca ( doğuma gideceğim günün gecesi bile ) sürekli istifra eden bir anne adayı.
Evde ve işte her taraf kokuyor diye terör estiren, wc'den çıkamayan, sürekli saçma şeylere ağlayan, mutfağa kokuyor diye giremeyen, bebeğimin hareketlerini hissedemiyorum diye doktora telefonda ağlayan ve onuda panik yaptıran vb.bir anne adayı...

Nihayet o uzun 40 hafta sonunda 24.06.2002 Pazartesi günü saat 16:00'ya sezeryan için randevu aldık. Tabii saat 16:00 beklemek ayrı bir işkence benim için.

Hastaneyi saat 14:00' de geldik. Rutin kontroller yapıldı ama daha vakit var neyse bir haber doktor bey erken geldi sizi erken alacak doğuma diye, allahım ne kadar büyüksün.

Ve artık sedyedeyim, eşime ve erken ameliyeta girdiğim için yetişemeyen aile fertlerim dışındaki akrabalarıma gülerek hoşçakal diyerek o soğuk ameliyethaneye girdim. Evet doktorum, bir sürü insan, başka doktorlar ve anestezi uzmanı. Yeşil örtüyü kaldırım üstüme soğuk bir sıvı sürerlerken o kadar utandım ki anlatamam ama sonucu bebeğim bebeğim doğacak allahın izniyle birazdan.
Oğlum uzun süre cinsiyetin göstermedi bize doktorumuz kız mı, erkek mi karar veremedi 7 aya kadar sonra dan erkek dedi ama yinede sürpriz olabilir diyordu. Neyse, En son anestezi uzmanının beni konuşturduğunu hatırlıyorum ve artık odaya geliyorum sedyeyle, hemşireler yatağa yatırıyor ve çevredekilere bırakın uyusun biraz diyorlar. Ama ben uyanmak istiyorum. Ve bebeğim bebeğim diye sayıklıyorum. O zaman kuzenim konuşuyor her şey yolunda bebek iyi diye. Kız mı, erkek mi, sağlıklı mı diyorum. Erkek diyorlar ve o sırada bebeğim geliyor allahım. O minicik az önce karnımda tekmeler atan, içimde nefes alan mbinicik şey. Hemşirelerin yardımıyla da olsa, hayal meyal hatırlıyorum bebeğimi ilk kez emziriyorum az da olsa. Ve artık o yanımda yatıyor. Minicik sarı bir tulumun içinde, kafasında şapka, ellerinde eldiven, daha gözlerini bile açamıyor. Allahım sürekli gözlerimden yaşlar akıyor. Çevremdekiler gülüyor. Babamız hep başımızda ve çok güzel balonlu, ayılı şirin bir çiçek yanımızda babamızdan bize, oğlumla ikimize gelmiş.