Eşimle 27 Nisan 2002 yılında evlendik. Evlendiğimizde bebek çok istiyorduk. Hemen 2 ayda hamile kaldım. Günüm geçmişti ve tek başıma test yaptım ve pozitif çıktı şok oldum. Bu kadar çabuk beklemiyordum çünkü belki yanlış yapmışımdır diyerek birde hastanede idrar tahlili yaptırdım ve sonuc pozitifti. Hemen eşimi kardeşimi aradım herkes şokta tabi kimse bu kadar çabuk olmasını beklemiyordu sonradan diğer tanıdıklarımıza her iki tarafında ilk torun olacagı için herkes heyecandan ne yapacaklarını bilemiyorlardı.İlk kontrole gittiğimde Medipol Hastanesi Dr.FERİHA UYGUR bebekte belki sorun olabilir 7 haftalık görünmesi gerekirken 4 haftalık demışti. Biraz daha bekleyelim dedi tabi ben mahvoldum neye ugradığımı şaşırmıştım sonraki muayeneye kadar günler hiç bitmedi. Gittiğimde ise bir sorun olmadığını öğrenmiştim ve acaip rahatlamıştım. Ben hamileligim boyunca hep mide bulantısı çeken bir anneydim, öyle bilindiği gibi bulantı değil sabah aksam 24 saat, doktorum bana 4 ay sonunda geçebilir demişti ama geçmedi, 8 ay boyunca devam etti. Tabii ben yemek yemekten hamileliğim boyunca tam 27 kg aldım. Resmen davul gibi şişmiştim. Kıpırdayamıyordum artık ve tansiyonum zaman zaman yükselmeye başlamıştı. Doktoruma her gittiğımde zavallı doktorum rejim yap demekten dilinde tüy bitmişti. Fakat ben rejim yapmak değil herşeyi yiyip bitirmek istiyordum. Sadece kontrolden 1 gün önce tartıda hafif çıkmak için onun verdiği diyet listesinden yiyordum.Tabii artık bebeğımde dayanamadı tansiyonuma ve kilolarıma 7.ayda bize işaret gönderdi ben gelebilirim diye. Ve benim artık sıkıntılı günlerim başlamıştı. Sürekli kalkmadan yatıyordum ve sinir krizi geçirecek ve hatta çıldıracak gibi oluyordum. Öylece yattıkça karşımdan biri geçse uyuz oluyordum zaten birşey yiyemiyordum artık birde yatakta kalkmadan yatıyordum. Neyseki 1 ay yattım ve artık bebeğin alınması gerekliydi. Çünkü tansiyonum 20 ye bile çıkıyordu bebeğim tam 35 hafta 4 günlük iken sezeryana alındım. Alındım ama tansiyonum zaten yüksekti ve ameliyathaneye girdiğimde dahada yükselmişti heyecandan Bir ara 'doktora bayılamıyorum bayılamıyorum bir dakika' dediğimi hatırlıyorum o kadar. Annem kayınvalidem dışarıda hıçkırıklara boğulmuştu zavallı eşimde bir o yana bir bu yana gidip duruyordu heyecandan. Ve minik kızımız Hilal İpek dünyaya gözlerini açmıştı. Ama küçük olduğu için 2 gün morarmıştı solunum yetmezliğinden ve 4 gün boyunca küvezde kalmıştı. Benim için o günler hiç geçmek bilmedi, korkudan hastaneyi arayamıyordum kötü haber alacam diye (zaten ben herşeyin hep kötüsünü düşünürüm) ama sonunda yavrumuzu aldık ve evimize getirdik. Sonunda evmize gelmiştik ve artık 3 kişilik bir aileydik ve iyi birer anne baba olmak için sürekli kitaplar okuyup internetten annelikle ve babalıkla ilgili yazılar okumaya başladık. Bilmiyorum başarılı olduk mu ama çocuğumuza iyi bir şekilde baktığımız kesin. Kızımız şu anda 23 aylık ve maşallah çok sağlıklı ve o bizim gözümüzün nuru, evimizin neşesi herşeyimiz.
Onu herşeyden, herkesten çok seviyorum.
O annesinin bir tanesi ve sürekli böyle bır kızım olduğu için şükrediyorum.