Merhaba ............ anneleri, anne adayları. Ben Almanya Stuttgart'tan Seher Tekin. Ben de sizlerle doğum hikayemi paylaşmak istiyorum. Daha hamile bile değildim AnneyizBiz sayfalarında kaybolup giderken. Doğum hikayelerini okurken düşünürdüm bir gün bende doğum hikayemi yazabilecek miyim acaba diye. Veee işte o gün bugün bunun için Allah'a şükrediyorum.

Aşkımla 18.12.98'de tanıştık 24.06.99'da nişanlandık 27.11.99'da da evlenerek ithal gelin olarak Almanya'ya geldim. Çocukları çok sevmemize karşın üç sene çocuk istemedik 2003 Ekim ayında karar verdik artık bir bebeğimiz olsun istiyorduk. O günden sonra her geçen ay kabustu bizim için. Üc ay beş ay derken zaman geçiyordu ama hamile kalamıyordum. Doktorum bir sene beklememizi söylüyordu. Bir sene dolduğunda randevu aldık ama gidemedik çünkü aşkımla Türkiye'ye gitmeye karar verdik tam yedi hafta Türkiye tatili sonrası yeni randevu aldık. Randevum ikinci ayın yirmibeşindeydi 2004'ün ikinci ayındaki regl dönemim gelirken her zamanki belirtiler vardı kahretsin yine geliyor derken bir yandan da reglimin gelmeyeceği içime doğmuştu sanki. Daha reglim birkaç gün geçmişti ki (bu her zaman olabilir) test yapmak istedim. Eşime bunu söylediğimde o da çok heyecanlandı, hemen bir test alıp eve geldik. Birbuçuk sene bir kere bile
denememiştim. Testi denedim ve titreyen parmaklarımla elimde tutmaya başladım. Korkudan sonuca bakamıyorduk. Bir cesaretle baktığımda olumlu çizgiyi gördüm. Belli belirsizdi aşkıma gösterdim ama belkide ben öyle istediğim için görmüş olabilirim dedim. Aşkım sen öyle istediğin için gördün çizgi yok dedi. Çok üzüldük ama hala elimde tutuyordum testi. Az sonra çizgi iyice belirdi bu sefer sevinçten zıplamaya dans etmeye başladık, bir yandan da ağlıyordum. Emin olmak için bir test daha aldık evet hamileydim hemen herkese söylemek bu güzel duyguyu paylaşmak istedik ama önce doktora gitmeliydik. Ben dayanamayıp arkadaşım Elif'e söyledim. Doktora gittiğimizde tekrar test yaptılar ama biz emindik hamile olduğumdan. Az sonra hemşire sonuç negatif dediğinde şaka yapıyor sandım evet şaka yapıyor olmalıydı, ama bir türlü şaka yaptım demiyordu. Ciddi söyledigini anladığımda bacaklarım beni taşımıyordu. Tarifsiz bir andı bizim için. Diğer hemşire belki çok yenidir o yüzden çıkmamış olabilir dedi. İçimizde hem büyük bir hayal kırıklığı, hemde küçükte olsa bir umutla bir hafta sonra normal kontrolüme gelmek üzere çıktık ordan ama yol boyunca tek kelime etmedik hatta olmadık yerden hır çıkarıp kavga ettim askimla moral bozuklugundan .Bir hafta sonra doktora gitmeden tekrar test yaptık bu sefer hiç beklemeden çıktı çizgi. İyice emin olduğumdan Ayşe'ye koştum onunla paylaştım. O benim hem kuzenim hem de eltim. Korka korka gittiğimiz doktor muayenesinde gördük bebeğimizi oluşturacak pıhtıyı. İşte ben geldim annemin karnına diyordu. Allahım ne güzel bir histi o. Daha onbeş günlüktü. Aşkım hastalığa tutulmuş gibi titriyordu, sanki uçuyorduk. Elime annelik defterini ve bebekle ilgili birkaç broşür tutuşturduklarında heyecanım had safhadaydı. Artık bende anne olacaktım. Eve geldiğimizde kayınvalidemlere verdik müjdeli haberi. (Onlarla altlı üstlü oturuyoruz.)Kayınbabam ağladı bile. Ayşe'ye söyledim ama o zaten önceden biliyordu. Daha onbeş günlüktü ama bütün Türkiye'yi aradım hamileyim diye. Onlar da bu müjdeli haberi bekliyorlardı epey zamandır. Daha bir aylık hamileydim inanılmaz aşermeye başladım. Sabahtan akşama akşamdan sabaha kusuyor, mutfaktan nefret ediyor, yatak odama hiç giremiyor aslında evimden iğreniyordum. Bu dönemde kayınvalidemin desteğini çok gördüm Allah razı olsun. Bir ay ha geçti geçecek diye bekledim geçmiyordu doktorun verdiği ilaç bile işe yaramadı ve sonunda onaltı gün sadece çay ve peksimet ve serumla hastanede yattım. Çıktığımın ikinci veya üçüncü haftası inanılmaz bir sancıyla soluğu hastanede aldık yine. Bu sefer bebeğimin düşük tehlikesi vardı hemde yüzde seksen tam 45 gün yattım hastanede. Bu arada yaşadığım stresi bunalımı tahmin edersiniz. O yaşadıklarım ayrı bir hikaye konusu. Sonunda bir operasyonla rahim ağzı dikildi ve bir hafta sonra taburcu oldum. Daha iyi olmayı umuyordum ama küçük ördek izin vermiyordu. Yürümeyi gezmeyi bırakın ayakta on dakika duramıyordum her kontrolüme sancılandığım için üç dört gün önce gidiyorduk. 27 Ağustos ta şiddetli sancıyla tekrar hastanedeydim, 15 gün daha geçti hastanede. 1Ekim'de sancılanıp doktoruma gittiğimizde doktorum bebeğiniz geliyor eve bile gitmeden hastaneye gidin dedi. Afallamış kalmıştık bir şaşkınlık içinde soluğu hastanede aldık daha bir ay vardı doğuma ama küçük böceğim gelmek istiyordu. İlk önce dikişler alındı, çok kötüydü ağlayarak aşkıma buna dayanamıyorum nasıl doğuracağım diye soruyordum. Gece yarısına kadar sancı çektim ama rahim açılmıyordu. Ebe doğum bu gece olmaz diye aşkımı eve gönderdi benide hasta odasına aldılar o gece sabaha kadar bebekler kadar rahat uyudum sancısız ağrısız. Sebebini bende bilmiyorum. Belki Allah yardım etti bana. Sabah uyandığımda self servis kahvaltı yaptım sonra sancımın ölçülmesi için doğum bölümüne gittim ölçümlerde zerre sancı yoktu. Sanki o sancıları ben çekmedim. Artık seviniyordum eve gideceğim diye. Doktor muayenesine gittiğimde olan oldu sancılarım geri geldi. O gün berbattı küvete bile koydular beni belki sıcak su iyi gelir diye ama nafile. Karar verdim epidural anestezi istiyordum. Akşam üstü anestezi yapıldı artık ne sancı vardı ne de başka birşey. Saat onbire geliyordu karnımda bir baskı hissettim. Doktor muayenede bebek geliyor dediğinde elim ayağıma dolandı. Korku, heyecan, sevinç hepsi bir aradaydı. Nasıl doğuracaktım çok korkuyordum. Aşkım benden heyecanlı elimden tutmuş bir yanımda o, diğer yanımda Ayşe ve kayınvalidem on dakika sürmedi doğum yaptım. Allahım bütün hamileliğimin en güzel anıydı agrısız sızısız doğum yapmak. Kucağıma minicik, ıslak simsiyah saçlı, (ertesi sabah gördüm ki minik ördeğim sarışınmış) küçücük ama uzun parmaklı, cıvıl cıvıl gözleriyle etrafa bakan bir böcek verdiler. Şimdi o anne yaptığımı hatırlamıyorum o anın heyecan ve güzelliğinden. Birşey varki çok huzurluydum. Bir ay erkende olsa bebeğim sağlıklı bir şekilde doğdu. Artık kollarımdaydı o an anlatılmaz yaşanır bence. Söylemeyi unuttum bir erkek bebeğimiz oldu cinsiyetini bizde yedinci ayında öğrendik.

Adı Mertcan Allah isteyen herkese yaşatsın bu güzel duyguyu. Şimdi Mertcan'ım beş aylık öyle şekerki. Benim hamileliğim oldukça zor geçti ama bu sizi ürkütmesin anne adayları. İnanın bebeğinizi kucağınıza aldığınızda hepsi geçip gidiyor. Zaten her hamilelik bir olmaz. Teşekkürler ............ hamileliğim boyunca bebeğimin hafta hafta gelişimini, bendeki değişiklikleri ve birsürü bilgileri sizden takip ettim. Teşekkürler aşkım hamileliğim boyunca yaşadığım sıkıntılarıma ortak olduğun için, derdime deva olduğun için ve her zaman yanımda olduğun için. Son birkaç şey söylemek istiyorum o da canım oğlum Mertcan ıma belki birgün okur. Küçük böceğim seni öyle çok seviyoruz ki inan çektiğim herşeyi unuttum. Seni ellerimizde yavaş yavaş büyüyüşün, her yeni gün yeni birşeyler öğrenişin, gülüşün, herşeye bedel. Sen bize her sıkıntımızı unutturuyorsun uyuduğunda özlüyoruz seni .Hayatımıza renk kattın, seni iyiki istedik. Allah seni iyiki verdi bize, iyiki doğdun, iyiki varsın hayatımızda seni çoooooooooooooooook seviyoruz...